Karta RFID to karta wykorzystująca technologię automatycznej identyfikacji, wykorzystująca fale radiowe do bezdotykowej transmisji danych. Składa się głównie z dwóch części: chipa i anteny. W chipie wbudowany jest unikalny kod identyfikacyjny, a antena odpowiada za odbiór i wysyłanie fal radiowych. Kiedy karta RFID znajdzie się w zasięgu rozpoznawania czytnika, czytnik wyemituje określone fale radiowe, aktywuje antenę na karcie i wygeneruje prąd, budząc tym samym chip i przesyłając zapisany kod identyfikacyjny do czytnika. Karty RFID znajdują szerokie zastosowanie w systemach kontroli dostępu, transporcie publicznym, zarządzaniu logistyką, medycynie i innych dziedzinach. Karta NFC, pełna nazwa to Near Field Communication Card, czyli karta komunikacyjna bliskiego pola. Jest to karta inteligentna zintegrowana z technologią NFC, która komunikuje się i wymienia dane z urządzeniami znajdującymi się na niewielką odległość za pomocą fal radiowych i elektromagnetycznych. Technologia NFC ewoluowała w wyniku integracji bezdotykowej identyfikacji radiowej (RFID) i technologii wzajemnych połączeń i charakteryzuje się krótkimi dystansami, dużą przepustowością i niskim zużyciem energii. Karty NFC są zwykle używane w scenach takich jak kontrola dostępu, karty autobusowe, płatności mobilne itp. i mogą realizować różnorodne zastosowania, takie jak kontrola zużycia i dostępu, takie jak płatności mobilne, bilety elektroniczne, zapobieganie podrabianiu itp.
